วารสารผลิใบ สมัครสมาชิก ฉบับล่าสุด ฉบับย้อนหลัง

 
รองลาภ สุขมาสรวง
กับบทบาทการศึกษาวิจัยด้านสัตว์ป่าไทย
รากแก้วเล่าเรื่อง
ปิยวรรณ คงสาคร / เรื่อง
ดารารัตน์ วีระพงศ์ / ภาพ
และภาพบางส่วนได้รับการเอื้อเฟื้อจาก ดร.รองลาภ สุขมาสรวง
 

หากเปรียบเทียบ "ป่า" เป็นเหมือน "บ้าน" ของสรรพสัตว์น้อยใหญ่ มนุษย์ในฐานะ
ผู้อาศัยและพึ่งพิง กลไกความสมบูรณ์จากธรรมชาติในการดำรงชีวิตทั้งทางตรงและ
ทางอ้อม ควรจะมีโอกาสได้ทำความรู้จักกับ "เจ้าของบ้าน" เพื่อที่จะได้เรียนรู้และเข้าใจ
โครงสร้าง ตลอดจนความหมายของ "บ้าน" อย่างแท้จริง

การศึกษาวิจัยด้านสัตว์ป่าจัดว่าเป็นแนวทางหนึ่งของการอนุรักษ์ เพราะทำให้มนุษย์
มีโอกาสเรียนรู้วิถีการดำรงชีวิตตามธรรมชาติของสัตว์ทั้งหลายที่อาศัยอยู่ใน "บ้าน"
หลังใหญ่นี้ ซึ่งต่างก็มีพฤติกรรมการใช้ชีวิตแตกต่างกัน ทั้งในเรื่องของการครอบครอง
อาณาบริเวณที่อยู่อาศัย การกินอาหาร การดำรงเผ่าพันธุ์ และแม้แต่การปรับตัว เพื่อ
รักษาสภาพสมดุลตามธรรมชาติ

ปัจจุบันมีคนกลุ่มหนึ่งที่ใช้ความอุตสาหะพากเพียรในการศึกษาเรียนรู้บทเรียนที่ยิ่งใหญ่
จากธรรมชาติ เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตของพวกเขาอุทิศให้กับการทำงานท่ามกลางผืนป่า
ใหญ่ในประเทศไทย เพื่อค้นหาคำตอบซึ่งเปรียบได้กับเครื่องมือที่จะช่วยให้มนุษย์
เชื่อมโยงภาพความเข้าใจระหว่างความผูกพันของ "เจ้าของบ้าน" และ "บ้าน" ได้
ชัดเจนมากขึ้น

เฉกเช่นเดียวกับ ดร.รองลาภ สุขมาสรวง หนึ่งในนักวิจัยด้านสัตว์ป่าของเมืองไทย ที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตกับงานภารกิจ
สำคัญในฐานะหัวหน้าสถานีวิจัยสัตว์ป่าเขานางรำ ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง จังหวัดอุทัยธานี พร้อมๆ กับเจ้าหน้าที่
ภาคสนามอีกกว่า 19 ชีวิต

ในค่ำคืนของวันที่พระจันทร์ทอแสงตัดกับความมืดแห่งราตรีกาล "ผลิใบ" มีโอกาสได้นั่งสนทนากับ "รากแก้ว" ท่านนี้ถึง
ประสบการณ์ ความรู้ ตลอดจนบทสรุปที่ได้จากการศึกษาวิจัยมาอย่างต่อเนื่อง เพื่อสะท้อนให้เห็นภาพความสำคัญของงานด้าน
การอนุรักษ์สัตว์ป่าไทย