สภาพเศรษฐกิจโดยรวมของพื้นที่ลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลามีการขยายตัวอย่างต่อเนื่อง โดยมีปัจจัยสนับสนุนที่สำคัญคือ การขยายตัวทางภาคการท่องเที่ยว การใช้จ่ายภาคเอกชน การลงทุนภาคเอกชน การส่งออก และการใช้จ่ายภาครัฐบาล ขณะเดียวกันภาคการเกษตรก็ได้รับผลดีจากยางพาราซึ่งเป็นพืชเศรษฐกิจที่ราคาขยับตัวเพิ่มขึ้น เนื่องจากผู้ซื้อในตลาดต่างประเทศมีการสั่งซื้อเข้ามามากขึ้น โดยเฉพาะจากประเทศจีน และมีการจัดตั้งบริษัทร่วมทุนยางพาราของประเทศผู้ผลิตรายใหญ่ (ไทย อินโดนีเซีย และมาเลเซีย) เพื่อรักษาเสถียรภาพของราคายางด้วยแนวทางการลดพื้นที่ปลูกยางพารา และควบคุมปริมาณการส่งออกได้ผลักดันให้ราคายางพาราขยับขึ้นอย่างต่อเนื่องจนถึงสิ้นปี เเละรวมถึงการทำประมงที่ขยายตัวอย่างต่อเนื่องเช่นเดียวกัน จากปัจจัยทั้งหลายประการนี้ทำให้มีปริมาณเงินหมุนเวียนในระบบเศรษฐกิจเพิ่มขึ้น

ทะเลสาบสงขลานับได้ว่าเป็นทะเลเเห่งชีวิตเเละวัฒนธรรมที่สะท้อนวีถีชีวิต ความเป็นอยู่ เเละวัฒนธรรมต่างๆของชุมชนบริเวณลุ่มน้ำได้เป็นอย่างดี เเละเป็นฐานทรัพยากรธรรมชาติที่สำคัญโดยเฉพาะทรัพยากรสัตว์น้ำที่ได้หล่อเลี้ยงชาวประมงในการประกอบอาชีพ ในอดีตสภาพสังคมโดยรวมในพื้นที่ลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลานั้นส่วนใหญ่เป็นสังคมชนบทที่มีวีถีในการดำเนินชีวิตเเบบเรียบง่าย

ประชาชนโดยส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ประมง เเละปศุสัตว์ เป็นต้น ยกเว้นในอำเภอหาดใหญ่ ซึ่งเป็นลักษณะของสังคมเมืองที่มีความเจริญรุ่งเรืองมีชุมชนแออัดกระจายอยู่ทั่วไป เเต่ในปัจจุบันความต้องการการอุปโภคบริโภคเพิ่มมากขึ้นสภาพสังคมชุมชนในบริเวณพื้นที่ลุ่มน้ำได้เปลี่ยนแปลงไปคือมีความเจริญด้านวัตถุเพิ่มมากขึ้น ทำให้ทรัพยากรธรรมชาติเเละสิ่งแวดล้อมเสื่อมโทรมลงและส่งผลกระทบต่อคุณภาพชีวิต วิถีการดำเนินชีวิตในการประกอบอาชีพเปลี่ยนแปลงไป

ในปี 2546 ประชากรในพื้นที่ลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลามีจำนวน 1,581,043 คน โดยเป็นจำนวนประชากรจาก 3 จังหวัด คือ จังหวัดพัทลุงทั้งจังหวัด จังหวัดสงขลาจำนวน 12 อำเภอ และจังหวัดนครศรีธรรมราช 2 อำเภอ