สถานการณ์คุณภาพน้ำทะเลสาบสงขลา

• ทะเลน้อย

คุณภาพน้ำอยู่ในเกณฑ์ค่อนข้างเสื่อมโทรม มีค่าออกซิเจนละลายค่อนข้างต่ำ โดยเฉพาะปากคลองนางเรียมพบว่ามีการปนเปื้อนของโลหะหนักนิกเกิลและโลหะหนักตะกั่ว คุณภาพน้ำบริเวณนี้มีแนวโน้มของความเสื่อมโทรมมาตั้งแต่ปี 2546 เนื่องจากได้รับน้ำเสียจากกิจกรรมชุมชน คุณภาพน้ำเทียบเท่ากับแหล่งน้ำผิวดินประเภทที่ 4 ส่วนคุณภาพน้ำบริเวณกลางทะเลน้อยอยู่ในเกณฑ์ดีเทียบเท่ากับแหล่งน้ำผิวดินประเภทที่ 2 สามารถใช้เพื่อการอุปโภคบริโภคโดยผ่านการปรับปรุงคุณภาพน้ำเบื้องต้น เพื่อการอนุรักษ์สัตว์น้ำ การประมงและกีฬาทางน้ำ
• ทะเลหลวง

คุณภาพน้ำของทะเลหลวง ในช่วงปี 2541-2546 อยู่ในเกณฑ์ดีถึงพอใช้ เทียบเท่ากับแหล่งน้ำประเภทที่ 2 และ 3 ยกเว้นบริเวณคลองบ้านโรง อำเภอระโนด ที่คุณภาพน้ำอยู่ในเกณฑ์ค่อนข้างเสื่อมโทรมในปี 2541-2542 และปี 2545 ในปี 2547 พบว่าในบริเวณส่วนใหญ่ของทะเลหลวง ได้แก่ กลางทะเลหลวง ปากคลองลำปำ แหลมจองถนน และบ้านปากพะยูน คุณภาพน้ำอยู่ในเกณฑ์ดีถึงพอใช้ แต่พบการปนเปื้อนของนิกเกิลบริเวณปากคลองลำปำ ส่วนบริเวณปากคลองบ้านโรงคุณภาพน้ำค่อนข้างเสื่อมโทรม ปัญหาที่พบคือการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วของพืชน้ำ(ยูโทรฟิเคชัน) ส่งผลให้ปริมาณออกซิเจนละลายในน้ำลดลงอย่างรวดเร็วในเวลากลางคืน ซึ่งเป็นสาเหตุการตายของสัตว์น้ำในทะเลสาบ โดยพบว่าบริเวณตอนบนของทะเลหลวงจะเกิด ยูโทรฟิเคชันตลอดปี ส่วนทะเลหลวงตอนล่างพบการเกิดยูโทรฟิเคชันอย่างรุนแรงในปี 2545
• ทะเลสาบ
  คุณภาพน้ำโดยรวมของทะเลสาบมีความเสื่อมโทรมลงเป็นลำดับ โดยเฉพาะในช่วงปี 2544-2545 พบว่าบริเวณปากคลองอู่ตะเภา ปากคลองพะวง สะพานเกาะยอ และวัดสุวรรณคีรี คุณภาพน้ำมีความเสื่อมโทรมลงจากเกณฑ์พอใช้ มาเป็นค่อนข้างเสื่อมโทรมต่อเนื่องมาถึงปัจจุบัน สำหรับบริเวณที่มีคุณภาพน้ำอยู่ในขั้นวิกฤต คือ ปากคลองสำโรง ซึ่งมีคุณภาพน้ำเทียบเท่ากับแหล่งน้ำผิวดินประเภทที่ 5 โดยสามารถใช้ประโยชน์เพื่อการคมนาคมเท่านั้นนับตั้งแต่ปี 2542 เป็นต้นมา
  
  ในปัจจุบันคุณภาพน้ำของทะเลสาบโดยรวมยังคงมีแนวโน้มค่อนข้างเสื่อมโทรมลงอย่างต่อเนื่อง โดยบริเวณปากคลองสำโรงซึ่งมีชุมชนอยู่อย่างหนาแน่นโดยเฉพาะบริเวณตลาดสดพบว่าคุณภาพน้ำอยู่ในเกณฑ์ที่เสื่อมโทรมมาก และยังพบการปนเปื้อนของโลหะหนักหลายชนิด สำหรับปรากฏการณ์ยูโทรฟิเคชันในบริเวณนี้จะพบในช่วงปลายปี
  
  บริเวณปากทะเลสาบคุณภาพน้ำอยู่ในเกณฑ์ดี เนื่องจากคลื่นลมจากทะเลมีส่วนช่วยในการหมุนเวียนของน้ำและการแลกเปลี่ยนออกซิเจน ในขณะที่อิทธิพลจากการขึ้นลงของน้ำทะเล ทำให้ผลการตรวจวัดค่าความเค็มของน้ำมีปริมาณสูง

คุณภาพน้ำคลองสาขาในพื้นที่ลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา ประเมินโดยใช้ดัชนีคุณภาพน้ำทั่วไปเปรียบเทียบกับมาตรฐานแหล่งน้ำผิวดิน สามารถแบ่งกลุ่มคลองสาขาตามคุณภาพน้ำได้ 2 กลุ่มคือ

1. กลุ่มที่มีคุณภาพน้ำอยู่ในเกณฑ์ดีถึงพอใช้ ได้แก่ คลองป่าพะยอม คลองนาท่อม คลองท่าเชียด คลองป่าบอน คลองพรุพ้อ คลองภูมี
2. กลุ่มที่มีคุณภาพน้ำอยู่ในเกณฑ์พอใช้ถึงค่อนข้างเสื่อมโทรม ได้แก่ คลองท่าแนะ ปากคลองท่าเชียด คลองอู่ตะเภา คลองระโนด คลองมหากาฬ คลองตะเครียะ และบริเวณท่าเทียบเรือท่าสะอ้าน จังหวัดสงขลา

จากการติดตามตรวจสอบคุณภาพน้ำในช่วงฤดูฝน พบว่าทุกคลองสาขามีการปนเปื้อนของนิกเกิลเกินค่ามาตรฐาน โดยเฉพาะบริเวณท่าเทียบเรือท่าสะอ้าน พบการปนเปื้อนของโครเมียม ตะกั่ว และสังกะสีเกินค่ามาตรฐาน

จากการประมวลผลคุณภาพน้ำทะเลชายฝั่งโดยใช้ดัชนีคุณภาพน้ำทะเลชายฝั่ง พบว่าคุณภาพน้ำทะเลชายฝั่งบริเวณจังหวัดสงขลาตั้งแต่อำเภอระโนดลงมาถึงอำเภอเมือง จังหวัดสงขลาในช่วงปี 2544-2546 อยู่ในเกณฑ์ดีถึงดีมาก ยกเว้นบริเวณหาดสมิหลาอยู่ในเกณฑ์พอใช้